Penso que fai ben o sagrado Partido Galeguista en acudir a Rianxo, a expresar o seu amor a Castelao, amor é gratitude e reverencia por el e polo legado que nos deixou. Quen pense que Galicia xa está recuperada para sempre erra gravemente. Quen xa imaxina unha Galicia redimida, salvada, rescatada de depresións e apatías, liberada do poder asoballador, colonial e abrasivo de moitos séculos, erra gravemente. Quen acepte que os tempos de Galicia son chegados, tal como canta o himno, erra gravemente. Certo é, queridos amigos, que temos agora nas mans unha Galicia predisposta a recuperar os seus destinos, a rehabilitar os privilexios e prerrogativas como País e xeografía propias, a se abrir paso polos camiños da Historia e sacudir o xugo do colonialismo castelán, aínda vivo e presente entre nós.

Direivos, amigos, por qué temos que seguir na loita. Aí está, dubitativo e negador, o noso atributo de Nación. Fomos Nación,. Somos e seremos Nación contra as forzas políticas e sociais que espreitan e acosan desde o antro, desde a caverna, nunha batalla montarza que dura anos e anos, baixo o rancor e a aversión. Aí está a linguan, o noso inalienable patrimonio, á que lle prognostican a morte a curto prazo e aseguran, para maior alivosía, que é destino dos pobos pusilánimes, covardes e indiferentes, perder a língua que non se defende nin practica como se debe. A nosa lingua, ¡ouh harmoniosa lingua de Galicia!, asolagada por renuncias mórbidas, por abandonos patolóxicos. Están aí os nosos símbolos, profanados, degradados e violados no mesmo seo en que se custodian as vopntades populares, as liberdades e a democracia. Está aí a nosa ansia de progreso, de nos converternos nun pobo progresista, que aspira únicamente a ser feliz no concerto dos países do mundo, ter un papel, un protagonismo humilde pero firme na cultura europea, occidental, atlántica e cristiá.

As maldades, os malévolos que esculcan a nosa debilidade, a nosa decadencia, chegaron a afirmar que se Castelao non era un mito inventado polos galegos, si que o era a súa doutrina. Hai que lograr que a doutrina de Castelao sexa aceptada por todos os galegos e que, por exemplo, “Semopre en Galiza” sexa considerada a nosa biblia, o noso evanxeo da redención. Conseguir que todas as vilas e cidades de Galicia posúan esa rúa e esa praza que rememore a súa presenza benamada e consagre para a eternidade o seu perfil de guía e adaíl. Que en cada corazón de cada galego Castelao teña a súa ara e o seu altar.

Despois, virémonos cara Galicia, cara un País real, bo e xeneroso. Ser bo e xeneroso son condicións indispensables para se converter en galego cabal, enteiro e íntegro. Nós non podemos seguir pensando nunha traxectoria de Galicia que ía a ser pero que non foi. Na Galicia do século XXI determinadas fentasías deben esquencerse, deben refugarse; pero sen renunciar xamais a esa Galicia, Nai e Señora, que Castelao sublimou. A tarefa está nos nosos días en conseguir o Estatuto de Nación porque, como pensaba Castelao, “Nación é un feito e non unha idea, un ser real e non un ente problemático”.

Eu venero a Castelao. Nós veneramos a Castelao. Somos os seus epígonos, os seus seguidores e discípulos, deberíamos utiliciar esta especie de mesianismo que Paz Andrade predicou no “Pranto Matricial”: “Na matricial Galicia, sempre túa / que desde a Torre de Hércules ao Miño / un facho acenderá por cada illa / cando ti volvas polo mar”

Queridos amigos: Castelao non volverá. ¡Regresou!. ¡¡Está no Partido Galeguista!!. ¡¡¡Está entre todos nós para sempre!!!.