Pero, se queremos ser rigorosos a hora de definir o noso sistema como democrático, as comparecencias, que non contendas, electorais non son “cruzadas” de uns contra outros porque se así fora estaríamos alimentando esa fractura social que primeiro divide e logo, case sen que ninguén se decate, remata en confrontación e violencia.

O fundamentalismo político, e teñamos sempre en mente unha España que leva séculos en proceso de construcción-destrucción, non vai alén de ser unha expresión de ignorancia, unha mera substitución de calquera exercicio racional por todo aquilo que ten de profundamente negativo a palabra “fe”; esa fe cega que ten de compañeira a esperanza de ter poder abondo para impor ideas e criterios aqueles que non opinan igual.

Dividir a realidade en dous cores é como pasar das películas en tecnicolor aquelas que, fai moitos anos, eran en branco e negro; e diría máis, se a cidadanía permite esa regresión que sexa consciente de que o seguinte paso é o cine mudo, no que o único que se escoitan son as notas don pianista que, relendo a Orwell, ven a ser como un “Gran Hermano” ocasional  que interpreta composicións das que, case sempre, os cidadáns descoñecen a verdadeira autoría. Non esquezamos que en dous cores, azul e roxo, dividiron Tirios e Troianos este país o longo das tres primeiras décadas do pasado século XX; o resultado todos sabemos que foi unha confrontación civil que lle deu, nas catro décadas seguintes, patente de corso a unha oligarquía instalada no poder e penurias, marxinación e represión, para esa inmensa maioría civil na que, ironicamente, estaban tanto os vencedores como os vencidos.

E aínda que semelle non ter nada que ver co devandito, lembro, a hora de escribir estas liñas, a campaña que fai un ano fixo unha coñecida televisión e na que, para promocionar o Madrid-Barcelona do ano, empregaba secuencias na que as rúas aparecían cheas de cidadáns, uns vestidos de merengues e os outros de culés, que daban a entender unha sociedade futbolera dividida en dúas tendencias irreconciliables; cara o final do spot aparecía, entre brancos e azulgranas, un cidadán vestido de árbitro que, de xeito subliminar, transmitía unha mensaxe visual de interposición entre contendentes irreconciliábeis, unha idea positiva e práctica da eficacia social de que alguén arbitre en nome dunha cidadanía que, por riba dos cores partidistas e fora dos fanatismos, cree que o exercicio democrático non ten nada que ver coa imposición ditatorial de criterios.

Hoxe, en pleno século XXI, xogar a cruzados é unha irresponsabilidade que nos afecta a todos e que non podemos consentir por máis tempo; asistir sen máis a espectáculos infantís como os que estamos vendo a diario na política Estatal ou Galega –que me lembran sempre aquelas gloriosas batallas entre sioux e cowboys nas que participei mais de unha vez cando era un neno- é, como mínimo, consentir que mexen por nós e digamos que chove.

Hai un amplo espazo en branco entre “os de agora” e “os de antes”, entre o actual bipartito e o anterior goberno monocolor da Xunta de Galicia, entre os da vaga de lumes e os do Prestige, entre o nacional-socialismo institucional da actualidade e o popular-fraguismo de fai ben pouco; un espazo progresista no social e centrado no económico, que pensa nunha Galiza construída desde os Concellos, as Parroquias e as Comarcas, e non desde os despachos da Xunta de Galicia; unha opción cordial e dialogante que ten un proxecto definido de Estatuto de todos e para todos, que quere escribi-la historia futura traballando no presente e incorporando ós cidadáns ás instancias de decisión que, verdadeiramente, permítanlles ser donos do seu destino.

Nin cruzadas de uns contra outros, nin guerras santas que fagan da confrontación e da división social a bandeira que substitúe ó consenso e o diálogo.