“O Galeguismo tradicionalmente, por unha beira, ten unha dependencia excesiva da iconografía e, pola outra, padece as interpretacións de advenedizos e fósiles que se presentan como autoridades na materia e non pasarían un exame de acceso ó parvulario”.
“Moito antes de que se tiveran convocado as Municipais nós xa tíñamos elaborada unha axenda para o 2007 que, ademais da precampaña e campaña electoral do mes de maio, tiña subliñada unha tarefa moi concreta para a Executiva Nacional do mes de xuño: enceta-los traballos de preparación do IX Congreso dos Galeguistas”
“A alternativa política do Galeguismo ten que equilibrar, social e economicamente, o mundo urbán co mundo rural”
“Recoñézolle un mérito especial aquelas candidaturas que, aínda contando con menos medios, foron capaces de transmitir unha mensaxe perdurable e xenuína de Galeguismo, amosando que, por riba dos cartos, o que importa é ese proxecto que nos xungue baixo unha idea común de Galicia que, aínda que lle da acougo xenerosamente a outras aportacións, pensase, escrébese e falase, inequivocamente en Galego.”
“A ausencia do P.G. na Corporación de Vigo é un castigo excesivo para a cidade porque, dito con toda claridade, aprazouse ata o 2011 a oportunidade de incorporar ó partido de tenis entre o PP e o bipartito social-nacionalista o imprescindible arbitraxe do PG. Claro está que as tres forzas presentes hoxendía na Corporación viguesa prefiren esta situación, así poden adicarse a xogar cara a galería, repartindo voleas e reveses a unha ou dúas mans, en vez de esforzarse para ofrecer un futuro real o inestable presente da cidade de Vigo”
“As características especiais dos procesos electorais das Municipais activan interpretacións que poden considerarse localistas, pero ese aspecto é anecdótico. A alternativa Galeguista, non me cansarei de dicilo, é precisa nos termos e extraordinariamente concreta nos posicionamentos; en termos políticos, temos un concepto nacional do noso Pais representado por unha idea da Galicia pensada, escrita e falada, en Galego e para que os Galegos e Galegas síntanse representados axeitadamente a nivel estatal e internacional; en termos económicos, un proxecto de centro que aposta claramente polos autónomos, as PYMES e por ese sector empresarial Galego que, na Galicia ou en moitos países do mundo, foi quen de crear empresas con proxección internacional; todo elo conxugado cun activismo progresista no apartado social, coa práctica real da política de proximidade ós cidadáns e coa irrenunciable defensa dos dereitos da cidadanía. Quen concorde con esas liñas programáticas terá ocasión abondo para amosar, con traballo e eficacia, a súa implicación; iso si, nin fomos nunca, nin somos nin seremos unha federación galega de localismos autónomos. Hai espazo para traballar e incorporar ideas, e vontade para escoitalas; o que non hai é posibilidade algunha de revisar aspectos tan esenciais como as reivindicacións dun autogoberno galego recoñecido a nivel europeo e internacional ou dos dereitos do idioma Galego e da cultura milenaria que temos”
“Pensando no presente e tamén no futuro, persoalmente nunca participarei ou subscribirei nin retrocesos conceptuais nin a implantación de fórmulas descafeinadas para estabilizar implicacións ou particularidades locais. O concepto político, na teoría e na praxe, que recolle a idea Galeguista da globalidade identitaria Galega non é algo errático senón que constitúe unha alternativa definida, concisa e estable; ¿quere elo dicir que non é negociable?, pois si, no Galeguismo ou se está con tódalas consecuencias ou non se está, non vexo necesidade algunha de criar espazos de ambigüidade que, aínda que serían cómodos para casos moi puntuais, prexudicarían claramente ó proxecto colectivo.
“O noveno será un Congreso histórico pola súa transcendencia, o que ratifique esa transición da sombra á luz que se ten dado nestes tres últimos anos; este IX Congreso, dun xeito semellante ó que aconteceu no V Congreso celebrado no ano 1985, atopará sentido na medida en que sexa capaz de escenificar ese relevo xeracional e esa actualización conceptual da teoría e da praxe polo que a dirección do PG leva apostando”
“Nunca deixei de considerarme un militante de base e a Executiva Nacional sabe, desde fai meses, da miña vontade de regresar canto antes a ese status que, dito sexa de paso, eu considero moito mais importante que o de ser Presidente”.
“Unha alternativa política aséntase sempre na capacidade de liderazgo e interacción que teñan a militancia de base no seu entorno, os cargos de dirección ou executivos son meras ferramentas de expresión social ó servizo do colectivo que conforman os militantes; anóxame de xeito extraordinario estes conceptos, tan fashion e tan mediatizados, da partidocracia de formacións como PSOE, PP ou BNG, que tentan hipnotizar a sociedade clonando a imaxe bíblica do bó pastor e, nunha lectura inversa, tratando de borregos tanto ós seus militantes como ó resto da cidadanía”
“A xeración Galeguista dos anos trinta deseñou un PG sen Presidencia nin Secretaría Xeral, apostando por un aparato partidario no que primaba o equipo e a capacidade de avaliar o momento exacto no que alguén tiña que desempeñar o rol de primun inter pares. Dito de outro modo, o concepto do Pontífex Máximus, coa súa infalibilidade e demais etcéteras, non me parece que teña vixencia no século XXI; quen ten verdadeira capacidade de liderazgo debe ter tamén disposición e capacidade efectiva para traballar en equipo e incluso desde o anonimato, humildade para escoitar e a autoridade moral que nace sempre da actitude de servizo ós demais; se non é así, o líder pasa a ser un caudillo que moi posiblemente morra cheo de razón e escaso de felicidade política e calidade de vida”.
